Template: single.php
Politik & Gesellschaft

Politik 8 Et si turpitudinem fugimus

19. September 2018

Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.

At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Ipse negat, ut ante dixi, luxuriosorum vitam reprehendendam, nisi plane fatui sint, id est nisi aut cupiant aut metuant. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Quod totum contra est.

Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Facile pateremur, qui etiam nunc agendi aliquid discendique causa prope contra naturam vígillas suscipere soleamus. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur.

Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere.

At vero illa, quae Peripatetici, quae Stoici dicunt, semper tibi in ore sunt in iudiciis, in senatu. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Quod non subducta utilitatis ratione effici solet, sed ipsum a se oritur et sua sponte nascitur. Paria sunt igitur. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ergo omni animali illud, quod appetiti positum est in eo, quod naturae est accommodatum. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Quamquam scripsit artem rhetoricam Cleanthes, Chrysippus etiam, sed sic, ut, si quis obmutescere concupierit, nihil aliud legere debeat.