Template: single.php
Politik & Gesellschaft

Politik 9 Quocirca intellegi necesse est in ipsis

19. September 2018

Quocirca intellegi necesse est in ipsis rebus, quae discuntur et cognoscuntur, invitamenta inesse, quibus ad discendum cognoscendumque moveamur. Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Illorum vero ista ipsa quam exilia de virtutis vi! Quam tantam volunt esse, ut beatum per se efficere possit. Bonum ipsum etiam quid esset, fortasse, si opus fuisset, definisses aut quod esset natura adpetendum aut quod prodesset.

Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Illorum vero ista ipsa quam exilia de virtutis vi! Quam tantam volunt esse, ut beatum per se efficere possit. Bonum ipsum etiam quid esset, fortasse, si opus fuisset, definisses aut quod esset natura adpetendum aut quod prodesset aut quod iuvaret aut quod liberet modo. Hoc autem loco tantum explicemus haec honesta, quae dico, praeterquam quod nosmet ipsos diligamus, praeterea suapte natura per se esse expetenda.

Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Vides igitur te aut ea sumere, quae non concedantur, aut ea, quae etiam concessa te nihil iuvent. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Ita fit ut, quanta differentia est in principiis naturalibus, tanta sit in finibus bonorum malorumque dissimilitudo. Epicurus autem cum in prima commendatione voluptatem dixisset, si eam, quam Aristippus, idem tenere debuit ultimum bonorum, quod ille; In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tamen a proposito, inquam, aberramus. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Summus dolor plures dies manere non potest?

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Quam quidem certationem homo et acutus et diligens, Chrysippus, non contemnit totumque discrimen summi boni in earum comparatione positum putat. Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. At enim hic etiam dolore. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Quam vellem, inquit, te ad Stoicos inclinavisses! erat enim, si cuiusquam, certe tuum nihil praeter virtutem in bonis ducere.